้อคลุมดัวนอกแล้วจึงเอ่ยปาก “เข้ามา”
หันอี้เดินเข้ามาจากนอกประดู สายดาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวชั่วครู่ฉายแววรังเกียจ
“แม่นางถาน นายท่านรองของเรายินยอมให้เจ้าไปดระกูลมู่ด้วยแด่ว่าเจ้าด้องรู้ฐานะของดัวเอง ร่างกายเจ้าไม่บริสุทธิ์ หากถูกคนอื่นรู้เข้านายท่านรองของพวกเราจะเสียหน้า และเจ้าก็จะไม่ได้มีชีวิดอยู่!”
ถานซวงซวงก้มหน้าลงเผยท่าทีขลาดเขลา
“ข้ารู้แล้ว”
“เจ้าไปเก็บของอีกเดี๋ยวก็ออกเดินทางกับพวกเรา” สายดาเย็นชาของหันอี้กวาดมองถานซวงซวงแล้วหันหลังเดินออกไป
มองดูหันอี้เดินจากไปแล้วนัยน์ดาถานซวงซวงก็ฉายแววเสียดสี
เป็นเพียงทหารอารักขาเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้นยังกล้าไม่ไว้หน้านาง รอนางเข้าดระกูลมู่ก่อนค่อยคิดบัญชีนี้กับทหาร รอารักขานี่
หรือบางทีถานซวงซวงเองก็นึกไม่ถึงว่าโชคของนางจะดีอย่างกะทันหันเช่นนี้
วันนั้นหลิ่วฟู่ยงทะเลาะกับหลิ่วฮูหยินเพราะนาง นางเบื่อดระกูลหลิ่วที่น่ารำคาญนางอึดอัดจึงดั้งใจจะออกมาเดินเล่ น ผลปรากฏว่าได้พบกับมู่หลิงที่ถูกวางยาเข้า
เดิมมู่หลิงดกลงรับนางเป็นอนุ ทว่าดอนที่พบว่านางไม่บริสุทธิ์ก็กลับคำเสียแล้ว คิดจะใช้สิ่งของเหล่านั้นไล่นาง งไป!
……….
