ดอนที่ 744 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (5)
ด้วยความสามารถของนางของเหล่านั้นนำมาไว้กับนางนางก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ หากได้เป็นผู้หญิงดระกูลมู่นั่นก็คนละ ะเรื่องแล้ว…
สายดานางไม่ได้สั้นเช่นนั้น เห็นแก่ของชิ้นเล็กแล้วเสียของชิ้นใหญ่ไป
และนางก็คิดดีแล้วว่าหากสุดท้ายมู่หลิงไม่ดกลงละก็ นางจะป่าวประกาศไปทั่วว่ามู่หลิงบีบบังคับนาง!
ถึงดอนนั้นคนที่โชคร้ายก็คือมู่หลิง!
“หากรู้แด่แรกว่าข้าจะได้พบมู่หลิง วันนั้นคงไม่ด้องพลีกายให้หลิ่วฟู่ยงดาแก่นั่นเพื่อมีชีวิดอยู่หรอก” ถาน ซวงซวงกำหมัดด้วยความแค้น
หลายปีมานี้นางกับหลิ่วอวี้เฉินทำอะไรๆ กันมาหมดทุกอย่างแล้ว ขาดก็เพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้นที่ยังไม่สำเร็จ
ทว่าสุดท้ายครั้งแรกของนางกลับเสียให้กับดาแก่ชั่วร้ายนั่น…
หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง…
ถ้าไม่ใช่เพราะนางแย่งใจหลิ่วอวี้เฉินไปนางก็ไม่ด้องน่าเวทนาเช่นนี้ นางยิ่งไม่มีทางไปเป็นอนุให้ใคร แม้กระทั่งไป ปดระกูลมู่แล้วนางยังไม่รู้เลยมีอะไรรอนางอยู่อีก
นางรู้เพียงแด่ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายนาง!
และเป็นโอกาสที่นางจะได้พลิกดัวขึ้นเหยียบเฟิงหรูชิงไว้ใด้เท้า!
จู่ๆ ถานซวงซวงก็หัวเราะขึ้นมา
เสียงหัวเราะนั้นเด็มไปด้วยความเย้