ตอนที่ 739 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (9)
“ฉู่ฉู่…” มั่วเฟยเฟยพยายามจะลุกขึ้นมา นางเสียใจจนน้ำตาไหลริน “ข้ารู้แล้วว่าผิด รู้แล้วว่าผิดจริงๆ เจ้าช่วยไปขอร้องให้ข้านะ ขอร้องเจ้าแล้ว…”
นางยื่นมือไปคิดจะคว้าเจิ้งฉู่ฉู่เอาไว้แต่ถูกนางสะบัดมือออก
“ข้าเตือนเจ้าแล้ว เป็นเจ้าเองที่ไม่ฟังโทษใครไม่ได้”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่เอ่ยออกมาให้ชัดเจน เพราะเหตุใด?” มั่วเฟยเฟยถลึงตาที่แดงก่ำ ส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความยากลำบาก
เจิ้งฉู่ฉู่ส่ายศีรษะอย่างผิดหวัง “เพราะว่าข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะกระทำความผิดที่ต่ำช้าเช่นนี้ อีกอย่างเจ้าเอาแต่วิจารณ์ถูกผิดเรื่องของสามกองกำลังใหญ่นั่นทั้งวัน คิดว่าศิษย์ในสามกองกำลังใหญ่ไม่มีพรสวรรค์ผู้ใดแข็งแกร่งไปกว่าเจ้า ทุกครั้งเจ้าล้วนพูดเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าจะนำผลกระทบมาสู่จวนเฟิงอวิ๋นอย่างไร?”
“ดังนั้น เจ้าไม่เหมาะสมที่จะอยู่ที่นี่”
มั่วเฟยเฟยล้มลงไปนอนกับพื้นอีกครั้งพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่เจิ้งฉู่ฉู่เอ่ยออกมา นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความเจ็บปวดลึก พูดอะไรไม่ออกอีกเลย
…
นอกแคว้นหลิวอวิ๋นที่ห่างไกลจากจวนเฟิงอวิ๋น
หญิงสาวคนหนึ่งลูบแขนที่หนาวเย็นทั้งสองข้างมีความโกรธแค้นอยู่ในดวงตา
“
