งแอบให้นางกินยาวิเศษอย่างลับๆ ไม่น้อยแน่ จ จึงได้สามารถแข่งขันความสามารถกับนางได้ ไม่เช่นนั้นบนโลกใบนี้ไม่มีใครสู้นางได้!
ดังนั้นบรรดาศิษย์จึงไม่พอใจนางมาเนิ่นนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะมั่วเฟยเฟยแข็งแกร่งเกินไปพวกเขาไม่มีทางยอมจำนนต่อนา าง
ผู้อาวุโสห้าเพิ่งจะกลับมาก็เห็นฉากนี้เข้า เขาตกใจเป็นอย่างมากถลึงตาโตมองมั่วเฟยเฟยที่ล้มลงกับพื้นด้วยคว วามโกรธ รีบตรงไปที่ข้างกายเฟิงหรูชิง
“คุณหนูใหญ่ท่านโปรดระงับโทสะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น? มั่วเฟยเฟยหญิงผู้นี้ก่อเรื่องให้ท่านอย่างนั้นหรือ?”
เฟิงหรูชิงกวาดตามองผู้อาวุโสห้า “ใครรับนางเข้ามาในจวน?”
“…” ในใจผู้อาวุโสห้าตื่นตระหนกอย่างประหลาด น้ำเสียงของเขาอ่อนลงหลายส่วน “เป็น…ข้า…”
“ตอนนั้น…” เสียงของเฟิงหรูชิงหยุดไป “เหตุใดเสด็จแม่ของข้าจึงเลือกท่านเป็นผู้อาวุโส? สายตาของท่าน…มีปัญหาจ จริงๆ”
ผู้อาวุโสห้าตกใจจนแทบจะล้มลง ตัวสั่นไปทั้งตัว
“มั่วเฟยเฟย นางทำอะไรหรือ?”
เฟิงหรูชิงยกยิ้มบางๆ “อื้อ เมื่อครู่นางถามข้าว่ากินยาวิเศษในคลังของจวนเฟิงอวิ๋นไปหมดแล้วใช่หรือไม่ แล้วยั งพูดว่าข้าทำเรื่องน่าละอายต่อเสด็จแม่ของข้า”
สีเลือดบนใบหน้าผู้อาวุโสห้าซีดหายไปหมด เขาหันไปจ้องมอ
