้มลงอีกครั้ง
มั่วเฟยเฟยล้มกระอักเลือดออกมาหลายทีแล้วเงยหน้ามองสายตาคู่นั้น ความเย็นยะเยือกทำให้นางสั่นไปทั้งตัว
“ของของเสด็จแม่ของข้า ข้ายินดีจะให้ใครก็ให้คนนั้น! ต้นเทียนหลิงกั่วที่เสด็จแม่ของข้านำกลับมากลายเป็นข ของส่วนตัวของพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
มั่วเฟยเฟยสั่นสะท้านอีกครั้ง “ความสามารถของนางอ่อนด้อยเกินไป กินเทียนหลิงกั่วเป็นการสิ้นเปลือง?”
สิ้นเปลือง?…เฟิงหรูชิงหัวเราะเบาๆ
“ชิงหลิง หลิวลี่ ข้าอนุญาตให้พวกเจ้ากินผลทั้งหมดบนต้นเทียนหลิงกั่วจนหมด ของของข้า ข้าชอบที่จะให้ผู้หญ ญิงของข้า พวกเจ้าเป็นใครมีความคิดเห็นอะไรมาพูดกับข้า!”
เท้าของนางเหยียบลงบนอกมั่วเฟยเฟยไม่ยอมให้นางลุกขึ้นจากพื้น
หันหน้าไปพูดกับสาวใช้สองคนด้านหลัง “บ่าวขอบพระทัยองค์หญิง”
ชิงหลิงเช็ดน้ำตาออกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในทันที รีบก้าวออกไปข้างหน้าแล้วปีนขึ้นบนต้นไม้นำผลบนต้นเทียนหลิง กั่วเด็ดลงมาจนหมด
หลังจากนางนำลงมาแล้วกลับไม่ได้เก็บเอาไว้คนเดียว แต่กลับแบ่งให้หลิวลี่เจิ้งฉู่ฉู่ และคนอื่นๆ
กินเข้าไปต่อหน้าต่อตามั่วเฟยเฟย
“องค์หญิง” หลิวลี่กัดเข้าคำหนึ่งแล้วชะงัก “เทียนหลิงกั่วนี่ไม่อร่อย”
