เริ่มเพราะชิงหลิงเป็นคนที่หลิวหรงส่งมาข้างกายนาง นางจึงไม่เชื่อใจชิงหลิงเหมือนหลิวลี่
แม้ช่วงที่นางออกจากจวนองค์หญิงก็ยังให้หลิวลี่จับตาดูชิงหลิงมากเป็นพิเศษ
ต่อมานางจึงได้พบว่าชิงหลิงไม่ได้ติดต่อกับหลิวหรงมากนักจริงๆ เพียงแต่นิสัยนางไม่มีความกล้าและเป็นคนใสซื่อหลิวหรงจึงส่งนางมาอยู่ข้างกายเจ้าของร่างเดิม
นางกำนัลคนอื่นๆ ยังแสดงความคิดเห็นต่อหน้าเจ้าของร่างเดิม มีเพียงชิงหลิงที่เจ้าของร่างเดิมพูดอะไรก็ฟังทุกอย่าง สามารถพูดได้ว่านางไม่มีความคิดอะไรนัก ทั้งหมดล้วนยึดนายเป็นหลัก
ทว่าแม้จะเป็นชิงหลิงที่ขี้ขลาด สงครามปกป้องเมืองของแคว้นหลิวอวิ๋นในวันนั้นนางก็ไปร่วมด้วย
บางทีอาจจะเป็นตั้งแต่ตอนนั้นที่เฟิงหรูชิงยอมรับนางโดยสมบูรณ์
“องค์หญิง” ใบหน้าเล็กๆ ของชิงหลิงแฝงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจน่าสงสาร “บ่าวไม่รู้จริงๆ ว่า
เทียนหลิงกั่วผลนี้เป็นของพวกเขาคิดว่ากินได้ องค์หญิงบ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพคะ…”
เฟิงหรูชิงพอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คิ้วของนางขมวดน้อยๆ “เจ้ากินเทียนหลิงกั่ว?”
ชิงหลิงพยักหน้า “บ่าวไม่รู้ว่าพวกนางยากจนยิ่งนัก หากรู้แต่แรกละก็ไม่มีทางกินเทียนหลิงกั่วของพวกนางแน่”
