“อื้อ” เฟิงหรูชิงหันไปมองมั่วเฟยเฟย “เทียนหลิงกั่วต้นนั้นมาจากที่ใด?”
มั่วเฟยเฟยเห็นสีหน้าเย็นชาของเฟิงหรูชิงก็ยิ่งมองใบหน้าน้อยใจของชิงหลิงอย่างได้ใจ ในตอนที่หันมามองเฟิงหรูชิงยังแฝงด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยน้ำเสียงเคารพนอบน้อม “เรียนคุณหนูใหญ่ นายหญิงเป็นผู้นำกลับมาปลูกไว้เจ้าค่ะ”
“อ้อ ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ว่าเทียนหลิงกั่วต้นนี้เสด็จแม่ของข้าเป็นคนนำกลับมา? ข้าคิดว่านี่เป็นสิ่งที่เจ้าปลูกด้วยตัวเองเสียอีก!” สีหน้าเฟิงหรูชิงไร้อารมณ์ทว่านัยน์ตากลับเย็นยิ่งขึ้น
มั่วเฟยเฟยสีหน้าแข็งทื่อ นางลังเลอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยต่อ
“แต่ว่าเทียนหลิงกั่วนี้มีเพื่อศิษย์ในจวน ถูกสาวใช้ผู้นี้แอบขโมยกินไป…”
เฟิงหรูชิงหัวเราะขึ้นมาฉับพลัน
เสียงของนางกลับแฝงด้วยความรู้สึกที่ทำให้คนขนลุกขนพอง
“ของในจวนเฟิงอวิ๋นนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เสด็จแม่ของข้านำกลับมาก็ย่อมเป็นของข้า สาวใช้คนนี้ของข้าอย่าว่าแต่กินเทียนหลิงกั่วเลย ต่อให้นางถอนรากต้นเทียนหลิงกั่วขึ้นมาข้าก็จะดูสิว่าใครกล้ารังแกนาง!”
ปึ้ง!
วินาทีนั้นสีหน้าของหญิงสาวดำมืด แม้แต่ท้องฟ้ายังมืดลงหลายส่วน
……….
