งค์หญิง
ความโกรธนั้นได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้เอง
“พรุ่งนี้คืนข้า? น่าขันยิ่งนัก เจ้าจะมาขโมยเทียนหลิงกั่วตอนกลางคืนอีกใช่หรือไม่มิเช่นนั้นเจ้าจะใช้อะไรมาคืนข้า? คนตะกละระดับเจ้าไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูจึงเก็บสาวใช้เช่นเจ้าไว้ข้างกาย หากเป็นข้าขายเจ้าทิ้งไปนานแล้วเพื่อไม่ให้หาเรื่องให้คุณหนูไปทั่ว!”
มั่วเฟยเฟยโบกมืออกไปฝุ่นทรายนับไม่ถ้วนก็ปกคลุมเต็มท้องฟ้า ปิดกั้นทางของชิงหลิงเอาไว้กะทันหัน
“ศิษย์พี่มั่ว”
คนอื่นๆ เห็นมั่วเฟยเฟยยิ่งพูดก็ยิ่งเกินไปกันใหญ่ก็อดที่จะเข้าไปปรามนางไว้ไม่ได้
“ช่างเถอะ อย่าพูดต่ออีกเลย อย่างไรเสียนางก็เป็นคนที่คุณหนูใหญ่พามา พวกเราไว้หน้าคุณหนูใหญ่เสียหน่อยจะดีกว่า”
ในบรรดาศิษย์ทั้งหลายมั่วเฟยเฟยเป็นคนที่หยิ่งผยองที่สุดคนหนึ่ง อาศัยพรสวรรค์ของตัวเองไม่เคยเห็นคนที่อ่อนแอกว่านางอยู่ในสายตา
ทว่าอย่างไรนางก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ นางมีต้นทุนที่นางภาคภูมิใจ ปกติแล้วพวกนางก็ได้แค่อดกลั้นไว้
ทว่าตอนนี้…
สาวใช้คนนี้อย่างไรก็เป็นคนที่คุณหนูพามา
ไม่ว่าสุดท้ายคุณหนูจะเลือกยืนข้างไหน การกระทำของมั่วเฟยเฟยเช่นนี้มีแต่ทำให้คุณหนูงามหน้า ต่อไปคุณหนูจะจัดการเรื่องในจวนเฟิงอวิ๋นได้อย่างไร?
“อี
