กอย่าง…” หญิงสาวผู้นั้นใช้เสียงอ่อนเบาเอ่ยต่อ “นางก็รู้ว่าผิดแล้ว เหตุใดพวกเราจึงต้องยึดแต่หลักการไม่ยอมปล่อยคนด้วยเล่า? อย่างมากเทียนหลิงกั่วครั้งนี้ข้าไม่เอาแล้ว ให้คนอื่นที่ต้องการเถอะ”
“หุบปาก!” มั่วเฟยเฟยร้องตะโกน “ข้าไม่อนุญาตให้ใครมาทำให้ของในจวนเฟิงอวิ๋นมีมลทิน!”
เสียงของหญิงสาวที่พูดเกลี้ยกล่อมชะงักหลังจากเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของมั่วเฟยเฟย ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ…
“เช่นนั้นเจ้าอยากให้ทำอย่างไร?” ชิงหลังหันกลับมามองมั่วเฟยเฟยด้วยความโมโห
มุมปากมั่วเฟยเฟยยกยิ้มเยาะเย้ย “ที่กินลงไปคำนั้น เจ้าคายออกมาเอง”
“เจ้า…” หน้าชิงหลิงแดงก่ำ “เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
“หากเจ้าไม่คายออกมาเอง ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเจ้า!”
มั่วเฟยเฟยก้าวไปทางชิงหลิง
“ศิษย์พี่มั่ว!”
สีหน้าเหล่าศิษย์เปลี่ยนไปทันที
ทว่ายิ่งบรรดาศิษย์คนอื่นๆ ต้องการจะหยุดนางมั่วเฟยเฟยก็ยิ่งโกรธ
นางไม่มีวันยอมให้คนเหล่านี้ไม่เชื่อฟังนางเพื่อสาวใช้คนหนึ่ง นี่เท่ากับเอาหน้านางมาเหยียบลงพื้น จะให้นางทนได้อย่างไร?
และยิ่งพวกเขาหยุดนางก็ยิ่งไม่อยากปล่อยสาวใช้คนนี้
………
