้าไปนานแล้ว! เจ้าทั้งๆ ที่รู้ว่านี่คือเทียนหลิงกั่วก็ยังจะสิ้นเปลืองมันไปเห็นชัดว่าเจ้าจงใจ!”
“ใครบอกว่าข้าสิ้นเปลือง?” ชิงหลิงยื่นมือไปทางมั่วเฟยเฟย “เอาเทียนหลิงกั่วที่ข้ากัดไปเมื่อครู่คืนมา ข้าจะกินให้หมดตอนนี้นี่แหละ รับรองว่าไม่มีเหลือแม้แต่คำเดียว!”
มั่วเฟยเฟยชะงักค้าง
นางไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน
มุมปากของนางยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นในทันที
“คนโลกปุถุชนก็คือคนโลกปุถุชนจริงๆ ถึงเวลาเช่นนี้แล้วเจ้าก็ยังคิดจะกินเทียนหลิงกั่วต่อ? ต่อให้ข้าต้องเอาไปให้สุนัขข้าก็ไม่มีทางให้เจ้า!”
“อ้อ เช่นนั้นเจ้าก็เอาไปให้สุนัขเถอะ”
ชิงหลิงยักไหล่
อย่างไรเสียเทียนหลิงกั่วของจวนองค์หญิงสัตว์วิเศษก็ได้ส่วนแบ่ง ไม่ได้แตกต่างอะไรกับการเอาไปให้สุนัขกิน
นางไม่สนใจอยู่แล้ว
“ศิษย์พี่มั่วเกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ความเคลื่อนไหวของที่นี่กระเทือนไปถึงศิษย์คนอื่นๆ ในจวนบรรดาศิษย์เหล่านั้นจึงล้อมกันเข้ามา และดูเหมือนว่าจะแปลกใจเล็กน้อยว่าเหตุใดมั่วเฟยเฟยจะต้องทำให้สาวใช้ข้างกายคุณหนูใหญ่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วย
มั่วเฟยเฟยยิ้มเย็น “สาวใช้คนนี้อาศัยช่วงที่พวกเราไม่ทันระวัง แอบขโมยกินเทียนหลิงกั่ว!”
เทียนหลิงกั่วในจวนอง
