เฟิงชิงย่วน
หญิงสาวเอนตัวอยู่ในศาลาอย่างเกียจคร้าน
ที่ข้างกายหญิงสาวมีสาวใช้คนหนึ่งนั่งนวดต้นขาให้นางอยู่
มือของนางค้ำศีรษะนัยน์ตาดูชั่วร้ายจ้องมองไปยังผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นที่รออยู่เบื้องหน้า
ในใจผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นอยู่ไม่สุขเอ่ยถามขึ้น “คุณหนูใหญ่ ท่านเรียกข้ามามีเรื่องอะไรจะสั่งให้ข้าไปทำหรือ?”
คงจะไม่ใช่ว่าคุณหนูใหญ่คิดจะโยนงานให้เขา แล้วพาเหล่าสาวใช้ออกไปเที่ยวหรอกนะ?
“ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น” เฟิงหรูชิงยันตัวขึ้นตรง รอยยิ้มมุมปากของนางก็ค่อยๆ หายไป ทำให้ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข “เจ้ารู้จักจวนเทียนเสินหรือไม่?”
จวนเทียนเสิน…
สามพยางค์นี้ทำให้ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นตัวสั่น เงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามของหญิงสาวด้วยความตกใจ
“คุณหนู ท่านถามถึงจวนเทียนเสิน…คือ…”
“อื้อ ข้าอยากรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะเข้าจวนเทียนเสินได้” น้ำเสียงเฟิงหรูชิงนิ่งเรียบ ท่าทางจริงจัง
ขาผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นซวนเซจนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น
คุณหนูจะไปจวนเทียนเสิน?
เพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่านางไม่ได้จะไปทำเรื่องดี?
“คุณหนู จวนเทียนเสินแม้จะเหมือนกับจวนเฟิงอวิ๋นใช้ชื่อว่าจวนเหมือนกัน ทว่าจวนเทียนเสินนั่นสร้างโลกใบเล็กขึ้นมาเอง ไม่ได้อยู่
