พราะอะไรนอกเสียจากไม่มีผู้ใดกล้าลงมือกับจวนเทียนเสิน ต่อให้ปลายแถวคนหนึ่งก็ไม่มีผู้ใดมีความกล้านี้
มุมปากผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นกระตุกสองที
คุณหนูบอกว่าจะไปจวนเทียนเสินเพื่อหาคน ทว่าเหตุใดเขารู้สึกว่านางจะไปเพื่อซ้อมคนกัน?
“คุณหนู นี่…”
“อ้อ จริงสิ” เฟิงหรูชิงไม่ให้โอกาสผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นได้พูด “ท่านไปหาคนที่ดูโง่ๆ หน่อยเค้นถาม แล้วก็ถือสิ่งนี้ไว้ในมือ”
นางโยนป้ายคำสั่งอันหนึ่งลงตรงหน้าผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น
“นี่คือ…”
หลังผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเห็นคำว่าพรรคเภสัชเทพตัวอักษรสี่ตัวนี้บนป้ายคำสั่งก็ตกใจ เขาเงยหน้าแข็งทื่อขึ้นตาโตอ้าปากค้าง
“ต้องหาคนที่ดูเป็นคนโง่เขลาแล้วเผยให้เห็นป้ายนี้อย่างไม่ทันระวัง” เฟิงหรูชิงเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นชะงัก “คุณหนู ป้ายคำสั่งนี้ของท่าน...ไปนำมาจากที่ใด?”
“ค้นมาจากกู้เจิ้นหยาง ได้นำมาใช้ตอนนี้พอดี” หลังมือเฟิงหรูชิงรองคางเอาไว้ นัยน์ตาสีดำเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พรรคเภสัชเทพทำร้ายเสด็จแม่ของข้ามานานหลายปีเช่นนี้ นี่เป็นเพียงดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น”
……..
