ถึงในจวนเฟิงอวิ๋นที่มีการแข็งขันกันอย่างดุเดือดแล้วด้วย
“มั่วเฟยเฟย เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!”
สีหน้าสาวใช้คนอื่นๆ ก็ไม่น่ามองเช่นเดียวกัน
ตอนนั้นที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเอ่ยเรื่องนี้กับพวกนางมั่วเฟยเฟยเป็นคนแรกที่ปฏิเสธ ดีที่ผู้อาวุโสจิตใจดีไม่ได้คิดบัญชีกับนาง ไม่เช่นนั้นนางที่เป็นเช่นนี้ยังคิดจะอยู่ในจวนเฟิงอวิ๋นได้อีกหรือ?
“ข้าเกินไปตรงไหนกัน? ที่ข้าพูดไม่ใช่เรื่องจริงหรือ? อย่างไรเสียข้ากับนางเจิ้งฉู่ฉู่ไม่เหมือนกัน ข้าอาศัยความหมั่นเพียรกับความสามารถ นางก็แค่คนที่ประจบสอพลอคุณหนูใหญ่โดยเฉพาะก็เท่านั้น”
สายตารังเกียจของมั่วเฟยเฟยมองไปยังใบหน้าของเจิ้งฉู่ฉู่ ความรังเกียจในนัยน์ตานั้นเข้มข้นยิ่งนัก “คนเช่นนี้ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะสู้กับข้า”
ครึ่งปีก่อนความสามารถของเจิ้งฉู่ฉู่กับนางพอๆ กัน ตอนนี้ผ่านไปครึ่งปีเกรงว่า…ผู้หญิงคนนี้จะถูกนางเหยียบไว้ใต้เท้านานแล้ว!
นี่ก็คือสิ่งที่นางเลือกตั้งแต่แรก!
หลายปีมานี้แม้นางกับเจิ้งฉู่ฉู่จะเป็นศิษย์สำนักเดียวกันแต่กลับเป็นคู่มือกัน เพื่อความยุติธรรมนางเคยชักชวนเจิ้งฉู่ฉู่ว่าจะถูกผลประโยชน์ทำให้ดวงตามืดบอดไม่ได้ สำหรับพวกนางแล้วพลังจึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
มีพลังจึงจ
