..ความสุภาพอ่อนหวานทั้งหมดในตัวนางคงต้องหมดสิ้น
หนานเสียนไม่ได้พูดมากความ เขาเดินไปทางประตูเมืองช้าๆ
ในใจดูเหมือนยังคงคำนวณระยะห่างของเฟิงหรูชิงในตอนนี้อยู่…
…
หลังจากที่หนานเสียนตามเฟิงหรูชิงออกจากแคว้นหลิวอวิ๋นไป ถังอิ่นกับกู้อีอีที่ถูกทอดทิ้งก็บ้าไปโดยสิ้นเชิง
ในมือเสี่ยวหลัวลี่ถือจดหมายฉบับหนึ่ง มือของนางกำลังสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีด
เสี่ยวชิงไปแล้ว!
นึกไม่ถึงว่านางจะทิ้งจดหมายไว้แล้วจากไปแล้ว!
เฟิงหรูชิงไม่ต้องการพวกนางแล้วหรือ?
กู้อีอีกับถังอิ่นสบตากันสองสามวินาที ความเศร้าเสียใจอย่างไม่มีสิ้นสุดเกาะกุมหัวใจ พวกนางควบคุมความเศร้าในใจไว้ไม่อยู่กอดกันร้องไห้น้ำมูกไหล
เสียงร้องไห้โหยหวนแม้แต่ทั้งถนนล้วนได้ยินอย่างชัดเจน
ไม่นานซู่อีก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน “ถังอิ่น พวกเจ้าเห็นหนานเสียนหรือไม่? หนานเสียนให้คนไปบอกข้าประโยคหนึ่งแล้วเขาก็ไม่อยู่แล้ว”
พวกเขาก่อนหน้านี้ไม่นานยังเพิ่งจะเจอกันข้างนอกแท้ๆ ตอนนั้นหนานเสียนไม่ได้พูดอะไรเลย หากนางรู้แต่แรกว่าชิงเอ๋อร์กับหนานเสียนจะออกจากแคว้นหลิวอวิ๋น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตามพวกเขาไป
…………..
