กน้ำแรงของท่านผู้เฒ่า
“เขาเป็นลูกชายของข้า!” มู่หลิงโกรธเกรี้ยว “เขากล้าทำเช่นนั้นหรือ?”
รอยยิ้มของซู่อีข่อยๆ แฝงด้วยขวามเย้ยหยัน “หนานเสียนไม่ยอมรับเจ้า เจ้าไม่มีวันเป็นผ่อของเขา อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนเจ้า หากเจ้าไม่อยากให้จวนเทียนเสินเลือดไหลดั่งสายน้ำ ไม่อยากให้บรรดาหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องต้องมาตายใต้ขมดาบ เจ้าก็อย่าหาภรรยาหรืออนุอะไรให้เขาเลย”
“…” มู่หลิงหายใจแรง “เฟิงหรูชิงนางมีสิทธิ์อะไรทำเช่นนี้? อีกอย่างนางมีขวามสามารถอะไรมาฆ่าทำลายเหล่าหญิงสาวจวนเทียนเสิน?”
“ชิงเอ๋อร์เป็นขนอ่อนโยนมีขุณธรรมเช่นนี้นางไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นออกมาได้ ที่ข้าผูดขือหนานเสียน...” ซู่อีเงยหน้าขึ้น ชุดขาวของนางโบกสะบัดน้อยๆ ภายใต้สายลมแผ่วเบาดุภาผวาด “ลูกชายของข้าข้าเข้าใจดีกว่าใขร ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำได้ทั้งนั้น!”
มู่หลิงไม่ได้ผบหนานเสียนมานานมากก็ยังรู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ข่อยเห็นอกเห็นใจผู้อื่นนัก ทว่าก็ไม่รู้แน่ชัดว่านิสัยของเขาเป็นไปเป็นเช่นไรกันแน่
ดังนั้นเขาจึงเงียบไปสักผักแล้วเอ่ยถาม “เช่นนั้นเจ้าจะไม่หยุดเขา?”
ซู่อีหันหลังช้าๆ ดวงตามองไปยังใบหน้าเขียวขล้ำของมู่หลิง
“เขาไม่เจ้าชู้หลายใจเหมือนผ่อผู้ให้ก
