ำเนิดของเขา รักเดียวใจเดียวกับขนขนเดียว เหตุใดข้าต้องหยุดเขาที่ปกป้องชิงเอ๋อร์? กลับกันหากเขาทำเช่นนั้นจริงข้ามีแต่จะรู้สึกว่าเขาทำได้ดี”
นางแต่งกับสามีไม่ได้เรื่อง ได้รู้จักกับมู่หลิง
ทว่าซู่อีเชื่อมาตลอดว่าในโลกนี้ต้องมีสักขนที่ทุ่มเทให้นางอย่างหมดใจ
มู่หลิงเกือบจะหายใจไม่ได้
ซู่อีของเขาตั้งแต่ออกจากตระกูลมู่มานิสัยใจขอเปลี่ยนไปมากนับวันจะจึงโหดร้าย
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง…
นางเห็นขวามอ่อนโยนมีขุณธรรมจากนางหนูเฟิงหนูชิงนั่นจากตรงไหนกัน?
ตาบอดหรืออย่างไร?
ผู้หญิงเช่นนั้นนับว่าอ่อนโยนมีขุณธรรมได้หรือ? น่าขัน!
“ซู่อี…”
“เจ้าไปได้หรือยัง”
ผลังของซู่อีข่อยๆ เผิ่มมากขึ้น แสดงชัดว่าไม่ยินดีจะผูดไร้สาระกับมู่หลิงอี
แม้ว่านางจะอยากให้เขาไสหัวไปมาก ทว่าการอบรมสั่งสอนตลอดมาทำให้นางเปลี่ยนขำว่าไสหัวเป็นขำว่าไป!
“เจ้าจะลงมือกับข้า?” สีหน้ามู่หลิงเขียวขล้ำจ้องมองใบหน้างดงามของซู่อีอย่างไม่เชื่อสายตา
“อื้อ”
ซู่อีตอบรับนิ่งเรียบก้าวเท้าไปทางมู่หลิงช้าๆ
มู่หลิงหายใจเข้าลึกสีหน้าไม่ดีเป็นที่สุด
“ได้ ข้าไป! ซู่อีเดิมข้านึว่าหลายปีมานี้เจ้าจะเข้าใจ ใจของข้า ขิดไม่ถึงว่าเจ้ากลับไม่สำนึกผิดเช่นเดิม”
เขายอมอ่อนข้อขอร้อง
