ตอนที่ 716 รอข้าใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (2)
“ชิงเอ๋อร์ คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี่”
เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “เจ้าไม่กลัวว่าตกดึกข้าจะทนไม่ไหวหรือ?”
“ไม่กลัว”
หากเป็นเช่นนั้นจริง…
เช่นนั้นเขาก็จะลืมที่สงวนไว้ให้หมดสิ้นแล้วมันจะเป็นอะไรไป?
เมื่อก่อนเรื่องชายหญิงสำหรับเขาไม่เคยน่าสนใจสักนิด แต่หลังจากได้พบเฟิงหรูชิงเขากลับต้องพยายามอย่างสุดความสามารถจึงจะควบคุมเอาไว้ได้…
ถ้าชิงเอ๋อร์ทำต่อไป เกรงว่าเขาคงจะไม่อาจควบคุมได้อีก
“กั๋วซือ ความอดทนของเจ้าสูงเสียจริง” มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มกริ่ม นิ้วมือของนางลูบที่อกชายหนุ่ม รอยยิ้มนั้นกว้างยิ่งกว่าเก่า
อุณหภูมิที่ปลายนิ้วของหญิงสาวทำให้หนานเสียนราวกับถูกกระแสไฟ ร่างกายแข็งทื่อ เขาใช้เวลานานกว่าจะเค้นออกมาได้คำหนึ่ง “อื้อ”
เห็นกั๋วซือดูเหมือนจะพยายามสุดความสามารถจึงจะอดกลั้นต่อแรงกระตุ้นไว้ได้ เฟิงหรูชิงยิ้มบางไม่ได้หยอกเย้าเขาอีก หลังจากนางถอยไปที่เตียงจู่ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นมือมาดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ใช้แขนโอบรอบเอวนางไว้
เขาจูบที่ริมฝีปากของนาง
“ชิงเอ๋อร์…”
เสียงของหนานเสียนดุจดั่งน้ำพุใสสะอาด อ่อนโยนและน่าฟัง
“เจ้าลืมคำที่พูดเมื่อครู่แล้วหรือ?” เฟิงหรู
