ชิงยิ้มหันไปมองหนานเสียน
หน้าตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ
หนานเสียนเงียบไปสักพัก ทว่ามือของเขาดึงสายรัดของเฟิงหรูชิงไว้แล้ว ดึงเพียงครั้งเดียวเสื้อผ้าทั้งหมดก็หลุดจากร่างกายลงไปกองกับพื้น
“ชิงเอ๋อร์ พวกเรานอนกันเถอะ”
เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นวางลงบนเตียงเบาๆ เขาถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วขึ้นเตียง ดึงหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดอย่างแผ่วเบา
“กลางวันแสกๆ ข้านอนไม่หลับ”
“ไม่เป็นไร ข้ากอดเจ้านอนก็พอ…”
สายตาของเขาจับจ้องหญิงสาวไม่ละสายตา ราวกับว่าไม่อยากละไปจากนางแม้แต่ครึ่งวินาที
“หนานเสียน”
“วันนี้ได้หรือไม่?”
เสียงของชายหนุ่มไม่ได้เย็นเหมือนที่ผ่านมาราวกับแฝงด้วยการร้องขอ ทำให้หัวใจของเฟิงหรูชิงสั่นในทันที และอ่อนลงในที่สุดไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
“เจ้าแน่ใจ…ว่าเจ้าจะกอดข้าเช่นนี้”
หนานเสียนยกมุมปากน้อยๆ “อื้อ”
“เช่นนั้น…ถึงเวลาอย่าเสียใจเองแล้วกัน” เฟิงหรูชิงพูดจบก็ขยับเข้าใกล้หนานเสียนแล้วหลับตาลง
หลายวันมานี้นางเหนื่อยล้ามากไม่ได้พักผ่อนดีๆ เลย ดังนั้นไม่นานนางก็หลับไป
แต่หนานเสียน...ไม่ได้สบายเช่นนั้น
อุณหภูมิร่างกายของเฟิงหรูชิงไม่ได้สูงนัก ทว่าที่แนบชิดกับแผ่นอ
