กของเขากลับร้อนราวกับลูกไฟแผดเผาเขาไปทั้งร่าง
“เมื่อครู่ข้า…ไม่ควรปล่อยเจ้าไปจริงๆ…”
นิ้วของเขาลูบผมที่หน้าผากของหญิงสาว ใช้มือโอบรอบกายนาง
ทว่าเขา…กลับไม่เสียใจ!
เขาจะไม่ยอมให้ใครมาว่าร้ายนาง!
หากมี…
ก็ได้แต่ต้องฆ่าทั้งให้หมด!
…
เฟิงหรูชิงหลับไปครั้งนี้ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ
นางค่อยๆ ลืมตา สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือใบหน้าสง่างามของหนานเสียน
ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่องเหมือนแฝงด้วยแสงเย็นๆ
มุมปากของนางยกขึ้น นิ้วมือลูบใบหน้าหนานเสียนแผ่วเบา นางก้มหน้าลงอย่างเชื่องช้าประทับจูบลงบนปากหนานเสียนหนึ่งที
หลังจากนั้นนางก็ลุกขึ้นจากมาโดยไม่พูดอะไร และไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่หลับลึกตกใจตื่น
เฟิงหรูชิงไม่ทันสังเกตเลยว่า หลังจากที่นางออกมาหนานเสียนที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นแล้ว เขาลุกจากเตียงชุดขาวกว่าหิมะเปิดออกครึ่งหนึ่ง บนใบหน้าสง่างามดุจเทพเซียนกลับแสดงให้เห็นถึงการครุ่นคิด
……….
