ส้นผม และประคองใบหน้าหญิงสาว
“ชิงน้อยล่ะ?” เฟิงหรูชิงเอ่ยถามอย่างไม่วางใจ
หนานเสียนยกยิ้มบาง “ทิ้งไปแล้ว มันคลานกลับไม่ทันก่อนคืนนี้”
“อ้อ เช่นนั้นก็ดี”
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นสองแขนคล้องรอบคอหนานเสียนประทับลงบนริมฝีปากของเขา
กลิ่นของชายหนุ่มสดชื่นและสง่างามยิ่งนักเหมือนกับดอกมะลิ ทำให้นางชื่นชอบ
ในช่องปากยังมีกลิ่นหอมสดชื่นเพลิดเพลินจนยากที่จะถอนตัว
นางละจากริมฝีปากของชายหนุ่มแล้วยิ้มบางๆ
“หนานเสียน...เจ้ายังจำวันนั้นที่ข้ากินผลไม้ของชิงหานเข้าไปเพื่อช่วยแสด็จแม่จนเกือบจะเส้นเอ็นฉีกขาดได้หรือไม่?”
“อื้อ ข้าจำได้”
“ครั้งนั้นเป็นเจ้าที่ช่วยข้าเอาไว้ แต่ว่าจิตใต้สำนึกในตัวข้ากลับพบคนคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเจ้ามาก ที่ไม่เหมือนกับเจ้าก็คือผมของเขาสีขาว”
เสียงเบาๆ ของหญิงสาวทำให้มือของหนานเสียนที่ลูบผมนางอยู่ชะงัก แววตาจ้องลึกไปยังนาง
“ข้าไม่รู้ว่าเขาใช่เจ้าหรือไม่ แต่ข้ารู้สึกว่าข้ากับเขาน่าจะรู้จักกัน…”
ครั้งนั้นเป็นความเจ็บปวดในดวงตาของชายหนุ่มมากยิ่งขึ้น ราวกับมีดาบเล่มหนึ่งแทงลึกที่ใจเขา
ทำให้เขาปวดใจจนน้ำตาจะไหลริน
คนสูงส่งเช่นนี้ไม่ควรต้องมาเจ็บปวด
“ยังมีอีก ครั้งก่อนข้านำภาพกลับมาจากหอ
