แห่งแรกภาพหนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใดตอนที่เห็นภาพนั้นข้าก็ปวดใจเช่นกัน…” รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงค่อยๆ หายไป นัยน์ตาแฝงด้วยความเจ็บปวดลึก
ความเจ็บปวดนั้นก็ทิ่มแทงทั้งดวงตาและดวงใจของหนานเสียน
เขาไม่ให้โอกาสนางได้พูดอีกโน้มตัวลงจูบที่ปากของหญิงสาว
จูบนี้ไม่ได้เบาบางอีกต่อไป ราวกับจะลิ้มรสทั่วทั้งกายนาง
หนานเสียนในสายตาของเฟิงหรูชิง บริสุทธิ์ไร้ความต้องการ เรียบสงบ และสูงส่งเขาที่เป็นเช่นนั้นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
ทว่านางก็ไม่ได้ปฏิเสธหนานเสียน กลับเงยหน้าขึ้นตอบรับชายหนุ่ม
จูบลึกซึ้งไม่ต้องยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป
“ชิงเอ๋อร์ เจ้ายินดีจะแต่งกับข้าหรือไม่?”
“อือ?” เฟิงหรูชิงเอียงคอ
นางอยากกดกั๋วซือมาตลอด ทว่าแต่งหรือไม่แต่งกับเขา…ดูเหมือนจะไม่เคยคิดถึงปัญหานี้
“กั๋วซือ เจ้าบอกว่าตามตรง เจ้ามีความคิดนอกลู่นอกทางกับข้าตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าจึงไม่รู้เลย?” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
คิดกับนางตั้งแต่เมื่อใด…
หากนับในฝันด้วยละก็น่าจะตั้งแต่ตอนที่เขาห้าขวบ ครั้งแรกที่ฝันถึงฉากที่ทำให้เขาใจแตกสลาย…
…………….
