รองโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” ชายชุดดำตื่นตระหนกรีบเอาศีรษะโขกพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย “เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นชิงเยียนฮูหยินที่ตักเตือนข้า ขอนายท่านรองโปรดไว้ชีวิต”
ฝ่ามือของมู่หลิงที่กำลังจะฟาดลงบนศีรษะของชายผู้นั้นหยุดลง นัยน์ตาของเขามีความสงสัย “เจ้ามั่นใจ…ว่าชิงเยียนเป็นคนให้เจ้าทำเช่นนี้?”
ชิงเยียน..เหตุใดต้องทำเช่นนี้?
“เป็นชิงเยียนฮูหยิน นายท่านรอง ข้าน้อยทำเพียงเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นออกจากคุณชายโดยสิ้นเชิง ขอนายท่านรองไว้ชีวิต”
ปากมู่หลิงเม้มแน่นกับสายตาที่เย็นเฉียบ
ราวกับผ่านไปเนิ่นนานน้ำเสียงจนใจของเขาจึงจะดังขึ้น
“หากเป็นการกระทำของชิงเยียนเช่นนั้นย่อมเป็นเพราะนางคิดเพื่อข้า นางเองก็ไม่อยากให้หนานเสียนถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้สับสนสูญเสียตัวตนไป จึงได้ใช้วิธีเช่นนี้ให้หนานเสียนกลับตระกูลมู่”
ทว่าจิตใจที่ดีงามของนางกลับทำเรื่องร้าย แต่เขา…ก็ยังไม่อาจกล่าวโทษนางได้ลง
“เห็นแก่ชิงเยียนครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าก่อน จำเอาไว้เรื่องนี้กลับไปห้ามเอ่ยถึงอีกชิงเยียนจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด!”
ไม่ว่าชิงเยียนทำอะไรล้วนแล้วแต่เพื่อเขาทั้งสิ้น
หากให้ชิงเยียนรู้ว่าเพราะเรื่องนี้ทำให้ในใจหนานเสีย
