นยิ่งมีอคติต่อตระกูลมู่ เขาชักชวน
หนานเสียนกลับมายิ่งยากขึ้นกว่าเก่า…ด้วยความเอาใจใส่ที่ชิงเยียนมีต่อหนานเสียนย่อมโทษตัวเอง
เขาติดค้างชิงเยียนมากเกินไปแล้วจะทน…ให้นางเป็นเช่นนั้นอีกได้อย่างไร?
ชายชุดดำราวกับได้รับนิรโทษรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณนายท่านรองที่เมตตา”
“เจ้ากลับตระกูลมู่ไปก่อนแล้วบอกท่านผู้เฒ่าว่า อีกไม่กี่วันข้าจะพาซู่อีกับหนานเสียนกลับไปพร้อมกัน”
สุดท้ายแล้วในใจซู่อีก็มีเขาอยู่
รอความโกรธในใจนางหายไปก็ย่อมกลับมา และเมื่อซู่อีกลับตระกูลมู่ก็ไม่มีทางที่หนานเสียนจะไม่กลับ!
“ขอรับนายท่านรอง”
ชายชุดดำรับคำสั่งยืนขึ้นหันหลังออกไป
สายตามู่หลิงจับจ้องไปที่แคว้นหลิวอวิ๋นตั้งแต่ต้นจนจบ นัยน์ตาของเขาอ่อนโยนดุจสายน้ำ มุมปากยกยิ้มบางๆ
“ซู่อี…เจ้าควรจะกลับมาได้แล้ว…”
ชิงเยียนรับปากเขาแล้ว หากซู่อีกลับมานางจะย้ายไปอยู่บ้านพัก เช่นนี้แล้ว…ซู่อีคงจะไม่ก่อเรื่องอีกต่อไป
เขาตามใจนางเช่นนี้แล้วชิงเยียนยอมแม้กระทั่งออกไปอย่างไม่เป็นธรรม หากนางยังก่อเรื่องต่อไปจะไม่เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย
ซู่อีเป็นหญิงที่ชาญฉลาดตลอดมา นางคงจะรู้ว่าควรจะพอตรงไหน
…
“ซู่อี!”
บนท้องฟ้าเหนือป่าไผ่ทิศใต้มีเสียงร้องดีใจเสียง
