ร้ายกับนางเช่นนี้?
“ถึงตอนนี้เจ้ายังจะมาปากแข็งอีกหรือ?” สายตาเว่ยฝ่างเปลี่ยนจากโกรธเคืองในตอนแรกกลายเป็นสิ้นหวัง
ชีวิตนี้เขาไม่เคยทำผิดแม้แต่น้อย ความผิดเดียวก็คือกตัญญูต่อท่านแม่มากเกินไป ทำให้…รับคนที่ไม่ได้รักมาเป็นอนุ แล้วยังให้กำเนิดลูกสาวที่ทำลายชื่อเสียงครึ่งชีวิตของเขา!
“ความผิดของข้า ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า!” เว่ยฝ่างคุกเข่าลงด้วยความเจ็บปวดน้ำตาไหลริน “ข้าผิดต่อแม่ของผิ่นเหยา และผิดต่อผิ่นเหยา ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า…”
ริมฝีปากฉินเฟยหยางขยับ เห็นเพื่อนเก่าแก่เป็นเช่นนี้แล้วในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดี
ทว่าเขาไม่ทันได้ก้าวเข้าไป
มีบางเรื่องที่เขาสมควรได้รับ มีเพียงเช่นนี้แล้ววันหน้าเขาจึงจะสามารถตื่นได้เต็มตา!
“ท่านมีอะไรผิดต่อนางกัน?” สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยดุร้าย “คนที่ท่านทำผิดด้วยคือข้ากับท่านแม่ของข้า…”
ปึ้ง!
เฟิงหรูชิงยกเท้าขึ้นถีบเว่ยเมิ่งเจี๋ยลอยออกไป
ร่างของนางชนกับกำแพงเลือดสดไหลออกจากปากไม่หยุด ใบหน้าขาวซีดยิ่งไม่น่ามองยิ่งขึ้น
“พูดมา ยาวิเศษระดับห้าใบไม้จันทร์ใครเป็นคนให้เจ้า?” เฟิงหรูชิงสีหน้านิ่งเรียบเดินไปข้างกาย
เว่ยเมิ่งเจี๋ย เท้าเหยียบลงบนอกของนางออกแรงเหยียบลงไปแล้วเอ่
