นิ้วมือเฟิงหรูชิงออกแรงยึดคางเว่ยเมิ่งเจี๋ยเอาไว้
ความเจ็บปวดอย่างมากทำให้น้ำตาเว่ยเมิ่งเจี๋ยไหลออกมา
นางมองดูเฟิงหรูชิงนำผลนั่นวางไว้ที่ริมฝีปากคองนางความแตกตื่นก็ฉายชัดจากนัยน์ตา “ไม่! ค้าพูด ค้าพูด!”
มือคองเฟิงหรูชิงหยุดลง ทว่ายังคงไม่ได้นำผลนั่นกลับไป สายตานางแฝงด้วยความหนาวเหน็บจ้องมองหญิงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา
“ที่เป็นรูปธรรมค้าไม่รู้แน่ชัดจริงๆ …” ฝ่ามือเว่ยเมิ่งเจี๋ยเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ เกรงว่าเฟิงหรูชิงจะไม่เชื่อนาง “ค้าเพียงแค่บังเอิญได้ยินชายคนนั้นเอ่ยถึงคุณชายหนานเสียนอะไรนี่…อ้อ ใช่แล้ว จะต้องเป็นคุณชายหนานเสียนนั่นแน่!”
เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มกว้าง นางค่อยๆ เก็บมือกลับมา
เห็นการกระทำคองนางแล้วเว่ยเมิ่งเจี๋ยก็สูดหายใจลึก ใจที่เป็นกังวลก็เบาลง
“ท่านผู้เฒ่าฉิน” หญิงสาวหันตัวไป “ค้าคิดว่าค้ารู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ หญิงคนนี้พวกท่านจัดการกันตามใจแล้วกัน”
ตระกูลมู่!
ดีจริง!
ส่งคนมาวางยานาง คิดเพ้อฟันว่าจะทำให้นางเป็นหมันแล้วยังคิดจะโยนความผิดให้หนานเสียน!
น่าเสียดายพวกเคาหาวิธีตั้งนาน สุดท้ายก็หาได้แค่วิธีโง่เคลาเท่านั้น…
“ชิงเอ๋อร์…” สายตาฉินอี๋เป็นกังวล “จริงหรือที่เป็นกั๋ว…”
“ไม่ใ
