“ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกกับพวกท่าน” เสียงของเฟิงหรูชิงเงียบไป “ท่านน้าเหยา…ตั้งครรภ์แล้ว”
ครั้งครรภ์แล้วสามคำนี้ราวกับไม้หนักๆ ทุบลงกลางใจทุกคน
เดิมเป็นเรื่องที่น่ายินดีทว่าเพราะร่างกายเว่ยผิ่นเหยาเป็นเหตุ จึงไม่ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นดีใจแต่ใจกลับถูกปกคลุมด้วยหมอกควัน
“เว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้ว?” เว่ยเมิ่งเจี๋ยร้องเสียงแหลม “นางเป็นเพียงแม่ไก่ที่ไม่ออกไข่จะตั้งครรภ์ได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้!”
นางไม่เชื่อว่าเว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้วจริงๆ !
“เว่ยเมิ่งเจี๋ย!”
เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้นมาในทันที เว่ยเมิ่งเจี๋ยกลัวจนตัวสั่น
นางหันศีรษะแข็งทื่อกลับไปก็เห็นผู้นำตระกูลเว่ย เว่ยฝ่างเดินมาด้วยความโมโห ฝ่ามือสะบัดลงบนหน้านางอย่างแรง
“เจ้าทำอะไรเว่ยผิ่นเหยา?” เว่ยฝ่างโกรธจนตัวสั่นหน้าเปลี่ยนรูป
เขานึกเสียใจแล้ว!
ตอนแรกเขาไม่ควรไล่เว่ยเมิ่งเจี๋ยออกไป
คนจิตใจโหดร้ายเช่นนี้ควรจะถูกตีจนตาย!
“เว่ยผิ่นเหยา…” มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยยกยิ้มเยาะเย้ย นางหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย “เว่ยผิ่นเหยาอีกแล้ว เหตุใดพวกเจ้าทุกคนเป็นห่วงแค่นางคนเดียว?”
แม้แต่ท่านพ่อก็เป็นเช่นนี้!
นางก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขาเหมือนกัน เหตุใดเขาจึงโหด
