อยู่แคว้นหลิวอวิ๋นตลอดไป
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงต่อให้เป็นตอนที่นางอ้วนที่สุด อยู่ที่นี่ก็ไม่มีผู้ใดหัวเราะเยาะนางทุกคนล้วนเป็นมิตร นี่เป็นสิ่งที่จวนเทียนเสินยังห่างไกลไม่อาจเทียบได้
“ท่านตา”
เฟิงหรูชิงย่อมไม่รู้ความคิดในใจของกู้อีอี นางเหลือบมองผู้เฒ่าน่าหลานที่เดินมาจากด้านหน้า แววตาเป็นประกายเข้าไปทักทาย
“ชิงเอ๋อร์ วันนี้เหตุใดเจ้าจึงมีเวลามาเยี่ยมข้าได้?” ผู้เฒ่าน่าหลานหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะนั้นมีความสุขยิ่งนัก “จริงสิ เสด็จพ่อเสด็จแม่ของเจ้าออกไปนานเช่นนี้แล้วเจอหลานชายที่พลัดพรากของข้าหรือไม่?”
ฝีเท้าเฟิงหรูชิงชะงัก นางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้เฒ่าน่าหลานมุมปากก็ยกยิ้มน้อยๆ
“คาดว่าจะใกล้แล้ว…”
ใช่แล้ว น้องชายกับนางและทั้งครอบครัวจะได้พบกันอีกในเร็วๆ นี้แล้ว
“ท่านตาข้าหมักเหล้าวิเศษไว้ในจวนองค์หญิงไม่ใช่น้อย วันหน้าหากท่านขาดแคลนเหล้าก็ไปจวนของข้าได้เลย”
ผู้เฒ่าน่าหลานมองเฟิงหรูชิง “ชิงเอ๋อร์ เหตุใดตาจึงรู้สึกว่า…วันนี้เจ้าดูไม่ค่อยปกติ?”
“ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่อีกไม่กี่วันข้าอาจต้องออกเดินทางไกล เรื่องนี้ท่านห้ามบอกให้ใครรู้เป็นอันขาด…โดยเฉพาะท่านลุง!”
ท่านตาเคยพูดว่าใจของท่านลุ
