จิ่วหมิงรู้ดี แม่นางพวกนั้นที่ถูกลวมลามต่างก็ยอมรับ สำหรับแม่นางทั่วไปแล้ว เฟิงหรูชิงอ่อนโยนมากจริงๆ
“หนานเสียนเล่า ตอนเขาแตะต้องเจ้า ทำไมเจ้าไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างไม่อาจควบคุมได้บ้าง”
เอาเป็นว่าจิ่วหมิงตัดสินแล้วว่านางจงใจ คิดทำให้เขาไร้ทายาทสืบสกุล!
เฟิงหรูชิงยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเบิกบานและพึงพอใจ “นั่นมันกั๋วซือของข้านะ จะเทียบกันได้อย่างไร ไม่ว่าเขาจะแตะต้องข้าอย่างไร ข้าก็รับได้ทั้งนั้น ไม่ทำร้ายเขา…”
จิ่วหมิง “…”
เขาไม่รู้สึกเจ็บท้องน้อยอีกแล้ว แต่ปวดหนึบไปทั้งหัวใจ
มองเฟิงหรูชิงยิ้มแย้ม จิ่วหมิงก็เข้าใจดีว่านางได้ออกจากข่าวสารเมื่อครู่แล้ว จึงสบายใจลงได้
ลูกเตะนี้นับว่าคุ้ม!
“อย่าลืมเอาของไปคืนกู้อีอีให้ข้าด้วย ข้าขอตัวกลับก่อนล่ะ”
………
