ถนนเทียน
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์อาบด้วยรอยยิ้ม ภายใต้การประคับประคองของหลิวสยาผู้เป็นสาวใช้ นางเดินแช่มช้าระมัดระวังอย่างที่สุด
ทว่าสีหน้านางดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว ไม่รู้เพราะระยะนี้นางมักออกมาอาบแดดอยู่เสมอ หรือว่า…สองวันก่อนตระกูลมู่ส่งคนมาขอหมั้นหมาย
“คุณหนู ดูท่าตระกูลมู่ยังให้ความสำคัญกับท่าน มิฉะนั้นคงไม่ส่งของหมั้นมาแน่” หลิวสยาเห็นคุณหนูของตนสีหน้าเบิกบานก็พลอยยินดีไปด้วย “ดูท่าอีกไม่นาน คุณชายหนานเสียนคงจะกลับมาแล้วกระมัง”
ตระกูลมู่ส่งของหมั้นหมายมา คุณชายหนานเสียนต้องกลับบ้านแน่
“อืม” สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ฉายแววขัดเขิน แต่ไม่รู้ทำไม ในห้วงสมองนางมักปรากฏใบหน้างามของชายหนุ่ม นางถอนใจเบาๆ “ระยะนี้เสี่ยวเฉินเป็นอย่างไรบ้าง”
“ทุกวันส่งยาไปให้เขาดื่ม อีกไม่นานคงหาย ก็จะสามารถให้เลือดกับคุณหนูได้แล้ว”
“ข้ามิได้หมายถึงเรื่องนั้น” ใบหน้างามของฉินเฟยเอ๋อร์ขมขื่น “ช่างเถอะ อย่างไรตระกูลฉินเราก็ผิดต่อเขา”
ชั่วชีวิตนี้ของนาง ติดค้างคนอยู่คนเดียวนั่นก็คือฉินเฉิน!
“คุณหนู” หลิวสยาเห็นท่าทางของฉินเฟยเอ๋อร์ ก็อดไม่ไหว นางกลอกตาเอ่ยว่า “ข้าได้ยินมาว่าคนอ้วนของจวนฝูจู่จะแต่งเป็นภรรยาเอกให้คุณชายหนานเสียน
