่วเยว่เอ่ยปากด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่มองไปยังชายชุดม่วงอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง
แววตาชายผู้นั้นมืดหม่น มุมปากอมยิ้มร้ายกาจ เขาช้อนตาขึ้นมาช้าๆ ตั้งแต่หางคิ้วไปจนถึงดวงตามีกระแสไฟสีม่วงเป็นเอกลักษณ์ ทอประกายร้ายกาจ
“หมิงเอ๋อร์ เจ้าทำอะไรกัน” จิ่วยวนเลิกคิ้ว น้ำเสียงไม่พอใจ “อย่างไรเขาก็เป็นอาเจ้า เจ้าทำเช่นนี้กับอาได้หรือ”
แววตาเย็นชาของบุรุษกวาดมองมาที่เขา “อาหรือ”
เขาหัวเราะด้วยน้ำเสียงแดกดัน
“ตอนข้ายังเด็กใครส่งคนไปไล่ฆ่าข้า”
ตอนนั้นเขายังเด็ก ฝีมือยังไม่เข้มแข็งพอ ถ้ามิใช่น่าหลานเยียนช่วยเอาไว้ เกรงว่า เขาคงตายไปนานแล้ว
“วันนี้เพื่อหอแห่งแรก ข้าฝ่าฝืนกฎ ลงมือกับหญิงอ่อนแอของโลกปุถุชนคนหนึ่ง!”
ทุกคนตกตะลึง
จิ่วเยว่ลงมือกับคนของโลกปุถุชนแล้วหรือ
“เจ้าผายลม ข้าไม่ได้ทำ!” จิ่วเยว่ตะเบ็งเสียงแข็ง เขากุมขมับ ถลึงตาดุร้ายใส่จิ่วหมิง
ข้าไม่มีวันรับเด็ดขาด!
“หมิงเอ๋อร์…” เสียงของจิ่วยวนชะงักเล็กน้อย “เจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ อารองเจ้ามิใช่คนเช่นนั้น”
เมื่อเผชิญกับคำพูดของจิ่วยวน จิ่วหมิงยิ้มเย้ยหยัน
นี่ก็คือพ่อของเขา!
อ่อนแอไร้ความสามารถ ไม่มีความรับผิดชอบ ถึงขนาดภรรยาตาย ลูกชายถูกไล่ฆ่า
