ยังไม่มีความกล้าสืบหาผู้ร้ายตัวจริง
“อีกอย่าง ญาติผู้น้องของเจ้าฝีมือไม่เลว ไม่สู้เจ้ายกหอแห่งแรกให้อารองไป จะได้ไม่เกิดเรื่องวุ่นวายอีก…” จิ่วยวนถอนใจ
เขาไม่อยากให้ในตระกูลมีการแย่งชิงกันขนาดนี้ หากมอบหอแห่งแรกออกไป หลิงเสินเหมินจะสงบลงได้ เช่นนั้นมอบหอแห่งแรกให้พวกเขาก็ไม่มีปัญหา
แต่ครั้นเห็นดวงตาของจิ่วหมิงเย็นเยียบขึ้นมา เขาหยุดพูดในทันที กลืนน้ำลายลงคือ ทำตัวไม่ถูก
“หอแห่งแรกไม่ใช่ของของข้า!”
จิ่วหมิงหัวเราะ “นับตั้งแต่แรก หอแห่งแรกนี้ก็มิใช่ของข้าแล้ว!”
“เจ้าเหลวไหลอะไร” จิ่วเยว่ลุกขึ้นมา เอ่ยด้วยโทสะ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าชอบนางหนูในโลกปุถุชน คิดยกหอแห่งแรกให้นาง หอแห่งแรกนี้เป็นสิ่งที่เจ้าก่อตั้งขึ้นกับมือ ทั้งเจ้าก็เป็นคนของหลิงเสินเหมินเรา ส่วนข้าก็เป็นผู้สืบทอดของหลิงเสินเหมิน ของของเจ้าก็คือของของข้า!”
……………….
