งนางทำเอาผู้เป็นพ่อลนลาน รีบเอามือจับไว้
“บรรพบุรุษน้อย ถุงบรรจุข้าไม่มีอะไรทั้งนั้น จริงๆ !”
ไม่รู้ว่าลูกสาวเป็นอะไร ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสนใจไยดีสมบัติของเขาเลย ตอนนี้ทำไมเปลี่ยนไปเช่นนี้แล้ว
“อ้อ” กู้อีอีถอนสายตากลับมาอย่างผิดหวัง นางเบ้ปาก “ของที่ข้าพูดมาเมื่อครู่ ท่านเตรียมเอาไว้แล้วกัน อีกเดี๋ยวข้าจะออกจากบ้าน!”
หน้าตารูปงามของกู้สื่อเปลี่ยนไป “อีอี เจ้าเพิ่งกลับมา จะไปที่ไหนอีกแล้ว หรือจะไปหาหนานเสียน”
“ข้าไม่ไปหาเขา ข้าจะไปหาแม่นางผู้หนึ่ง” ใบหน้าอวบอ้วนของกู้อีอียิ้มอย่างเบิกบาน
ถึงนางจะร่างกายใหญ่โต แต่รอยยิ้มนั้นชวนคนหวั่นไหวนั่นก็พอให้รับได้
เพียงแต่
ความยินดีปรีดาในแววตาของกู้อีอี ไม่อาจปกปิดได้ ทำให้กู้สื่อเริ่มใจไม่ดี
ไม่ไปหาหนานเสียน แต่ไปหาแม่นางผู้หนึ่ง
ตั้งแต่เล็กอีอีไม่ชอบเล่นกับเด็กผู้หญิงคนอื่น กลัวว่าเมื่อยืนข้างกายแม่นางพวกนั้นจะถูกเอาไปเปรียบเทียบ
กระทั่งสาวใช้ข้างกายสักคนก็ไม่มี!
คนที่เข้าใกล้นางได้มีเพียงอันชุ่ยเท่านั้น!
แต่กู้สื่อก็เข้าใจ กู้อีอีไม่เคยชอบอันชุ่ยอย่างแท้จริง นางเห็นแก่มารดา ถึงได้ยอมรับพวกเขาในตอนแรก
“อีอี เจ้าจะไปหาแม่นางผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่
