ี้!
เมื่อเอ่ยจบ เจิ้งเฟิงหัวก็จากไปโดยไม่หันกลับมาอีก นางเย่อหยิ่งราวนกยูง ไม่มีสภาพน่าอดสูที่ถูกไล่ออกมา
“ท่านพ่อ” กู้อีอีคิดถึงคนไล่สังหารเฟิงหรูชิงเหล่านั้น หัวใจก็สงบนิ่งลง “ท่านช่วยมอบองครักษ์ลับให้ข้าสองคนด้วย”
ครั้งนี้กู้สื่อมิได้ปฏิเสธ เขายิ้ม “ครั้งก่อนเจ้าออกจากบ้าน ข้าอยากให้เจ้าพาไปด้วยสองสามคนแต่เจ้าก็ไม่ยอม”
“ไม่ใช่ข้าไม่ยอม แต่เพราะข้าเชื่ออันชุ่ย!” กู้อีอีสีหน้าขุ่นเคือง “นางบอกข้าว่า ครั้งนี้พวกเราไปหาหนานเสียน หากเอิกเกริกเกินไป หนานเสียนไม่ชอบจะทำอย่างไร อีกอย่างอันชุ่ยก็ฝีมือไม่เลวมากพบคุ้มครองข้าในโลกปุถุชนแล้ว หากเป็นในโลกสันโดษ ข้าพูดชื่อท่านออกมา ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องข้า!”
กู้อีอียิ่งโมโห กัดฟันเสียงดังกรอด ท่าทางราวกับจะกินคน
“แต่เพราะอะไรตอนที่คนของโลกสันโดษลงมือกับนาง ข้าเอ่ยชื่อท่านออกไปแล้วไม่มีประโยชน์ ดูท่าอันชุ่ยจะหลอกข้า!”
กู้สื่อหรี่ตาลง ไอสังหารแผ่พุ่ง “มีคนรังแกเจ้าหรือ”
“ข้าไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ผู้นำมีพลังฝีมือระกับเสวียนอู่ ในโลกปุถุชนไม่มีคนบรรลุถึงระดับเสวียนอู่ได้มิใช่หรือ อย่างนั้นเขาต้องเป็นคนของโลกสันโดษแน่ จริงสิ เสี่ยวชิงเป็นคนขอ
