เข้าไปพยุงร่างกู้อีอีไว้ “ดูเจ้าสิ ออกไปข้างนอกคงลำบากไม่น้อย ข้าว่าเจ้าผอมลงไปครึ่งชั่งได้ จริงสิ เจ้ากลับมาไวขนาดนี้ ได้พบหนานเสียนหรือยัง”
กู้อีอีสีหน้าแข็งขืน “เหมือน…เหมือนข้าจะลืมไปแล้ว”
นางออกไปทำอะไรกันแน่
นางวิ่งไปเที่ยวหนึ่ง กระทั่งคนยังไม่ทันเริ่มหาเลยด้วยซ้ำก็กลับมาแล้ว
“ไม่เป็นไร ครั้งหน้าเขากลับมาจวนเทียนเสินค่อยเจอก็เหมือนกัน” กู้สื่อทนเห็นลูกสาวสุดที่รักลำบากไม่ไหว สายตาเขามองไปด้านหลังกู้อีอี “จริงสิ แล้วนางหนูอันชุ่ยเล่า”
ครั้นเอ่ยถึงอันชุ่ย กู้อีอีก็โมโหโทโสขึ้นมา นางยังไม่ทันฟ้องเรื่องการกระทำชั่วร้ายของอันชุ่ย หญิงแต่งงานแล้วอายุสี่สิบกว่าปีนางหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านใน”
“อีอี ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที น้าคิดถึงเจ้าจะตายแล้ว ข้าก็ว่าเจ้าไม่อาจทนลำบากได้บอกว่าอย่าไปข้างนอกเจ้ากลับไม่พอใจ คิดไปพบหนานเสียน บอกให้อันชุ่ยพาเขากลับมาก็พอแล้ว”
เจิ้งเฟิงหัวพุ่งไปหน้ากู้อีอีอย่างกระตือรือร้น ยื่นมือไปจับมืออวบของนาง
กู้อีอีตีหน้าบึ้ง สะบัดมือเจิ้งเฟิงหัวออก
รอยยิ้มอีกฝ่ายแข็งค้างไปทันที หันมองกู้สื่อ “พี่เขย อีอีเป็นอะไรไป เมื่อก่อนนางไม่เคยทำเช่นนี้”
“พอแ
