เสียน กัดฟันเอ่ย “เจ้าเป็นใครกันแน่!”
เขาเข้าใจแล้ว ทุกอย่างเป็นการกระทำของคนผู้นี้ ฝีมือเขาแข็งแกร่งถึงขั้นไหนกันแน่ กระทั่งพลังปราณในร่างกายของผู้อื่นก็สามารถควบคุมได้!
นอกจากเฟิงหรูชิง หนานเสียนไม่ยินยอมพูดกับผู้อื่นให้มากความ ดังนั้นเมื่อเผชิญความหวาดกลัวและควานฉงนของชายชุดดำ เขาเพียงแค่หมุนกายช้าๆ เดินกลับไปอยู่ข้างกายหญิงสาว
สายตาเขามองที่แขนเฟิงหรูชิง
เมื่อครู่เฟิงหรูชิงกินยาวิเศษไปแล้ว ปากแผลสมานกัน แต่เลือดบนแขนยังคงเตะตา
“ครั้งหน้าอย่าฝืนสู้กับพวกเขา” หนานเสียนฉีกชายเสื้อ เช็ดรอยเลือดให้นางอย่างเบามือ การกระทำของเขาอ่อนโยนมาก เกรงว่าจะทำให้นางเจ็บ “เจ้ารอข้า…”
………………………..