้ามฉวยโอกาสลวนลามนาง”
ซู่อี “…”
ทำไมนางรู้สึกว่าลูกชายป้องกันนางราวกับป้องกันหมาป่าก็ไม่ปาน
อีกอย่างมีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่เสี่ยวชิงลวนลามนาง
หนานเสียนก้าวเท้าออกก่อเกิดเป็นสายลม รอบกายเขาคล้ายมีกระแสลมเย็นห้อมล้อมไว้
จิ่วหมิงมองหนานเสียน ครั้งนี้เขาไม่พูดจา สายตาตกไปที่คนเหล่านั้นอีกครั้ง
เขาเคยไปบอกไปนานแล้วว่า ต่อให้เขาไม่กลับมา คนพวกนี้ก็ทำร้ายเสี่ยวชิงไม่ได้!
“คุณชายใหญ่” ชายชุดดำลนลาน คุกเข่าต่อหน้าจิ่วหมิง น้ำเสียงเขาสั่นเทา สีหน้าซีดเผือด “โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!”
มุมปากจิ่วหมิงอมยิ้มเย็นชา ไม่ขยับเขยื้อน ซ้ำทำเหมือนไม่เห็นคำขอร้องอ้อนสำนึกผิดของคนผู้นี้
ชายชุดดำเพิ่งคิดได้ว่าจะพูดอะไร ก็รู้สึกว่าขุมพลังสายหนึ่งห่อหุ้มร่างกายเขาไว้
ปราณพลังในกายเขาเหมือนดินระเบิด ปะทุอย่างรุนแรงเกิดเสียงดังปัง เขากระอักเลือดออกมา ใบหน้าไร้สีสันใดๆ
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น…
พลังในร่ายเขาก่อตัวอย่างคลุ้มคลั่ง พยายามหลั่งไหลออกมาจากร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย แผ่พุ่งไปสี่ทิศไม่หยุด ทำเอาอวัยวะทั้งร่ายเขาเจ็บปวดเหลือประมาณ
“เจ้า…” เลือดไหลออกจากมุมปากชายชุดดำ เขากลอกตามองหนาน
