ตอนที่ 673 สองร้อยห้าสิบอีกแล้ว (7)
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความงามอีกแล้ว!
อันชุ่ยกำมือแน่น ใช้แววตาดุร้ายมองเฟิงหรูชิง สุดท้ายนางก็ไม่พูดอะไร หมุนกายเดินจากไป
“รอก่อน...”
จู่ๆ เฟิงหรูชิงก็เอ่ยปากเรียกอันชุ่ย
อันชุ่ยชะงักฝีเท้า มองเฟิงหรูชิง “เจ้ายังจะทำอะไรอีก”
เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ใส่ร้ายข้า บัญชีนี้…จะคิดอย่างไร ข้าไม่ชอบเป็นแพะรับบาป”
“ข้า…” อันชุ่ยกระบอกตาแดงก่ำ กลับพูดไม่ออกสักคำ
หากเป็นเหมือนในอดีต นางคงยกตระกูลของตนข่มขู่ผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว
แต่กู้อีอียังอยู่ นางไม่กล้าแสดงอิทธิพลของจวนเทียนเสิน!
“งั้นเจ้าจะเอาอย่างไร” นางกัดฟันถาม
“ง่ายมาก” เฟิงหรูชิงยิ้มจางๆ “คุกเข่ายอมรับผิด เรียกพ่อ!”
“เจ้า…” อันชุ่ยเบิกตากว้าง เหมือนกับได้รับความอยุติธรรมเป็นอย่างมาก น้ำตาเกือบไหลลงมา
ตอนอยู่จวนเทียนเสิน ลูกไม้นี้ของนางไม่เคยพลาดมาก่อน ขอเพียงแค่บุรุษหนุ่มในจวนเทียนเสินเห็นน้ำตานางล้วนช่วยเหลือนางโดยไม่แบ่งแยกถูกผิด
แต่น้ำตานางไหลออกมาแล้ว คนที่มาล้อมวงทั้งหลายกลับไม่มีใครช่วยนางพูดเลยแม้แต่คนเดียว
ในโลกปุถุชนนี้…มีแต่คนแล้งน้ำใจอำมหิตเช่นนี้หรือ
ทั้งๆ ที่นางถูกรังแกเช่นนี้ ยังไม่มีใครคิดช่วยนางอีก!
“พี่
