ายเลย
ไม่สู้…นางฉวยโอกาสตอนกลางคืน จับตัวหนานเสียนไว้เสียเลย
“นอกจากเขาเล่า”
“นอกจากเขาแล้ว ข้าก็ชอบแค่คนสวย” เฟิงหรูชิงยิ้มร่า
ซู่อีนิ่งเงียบ
ชอบสาวงาม ถ้านางกล้ามอบให้ หนานเสียนคงกล้าแลกชีวิตกับนางแน่!
“มีอีกหรือไม่”
“สาวใช้ที่หน้าตางดงาม”
มุมปากซู่อีกระตุก อย่าเอาแต่เลือกคนสวยไปเสียทุกอย่างได้หรือไม่
“งั้น…หนานเสียนก็แล้วกัน เจ้าบอกมาว่าเขาอยู่ที่ไหน ข้าจะไปจับตัวเขาให้เจ้า”
“ท่านไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนหรือ” เฟิงหรูชิงยิ้มล้ำลึกลงไปอีก
หัวใจซู่อีเต้นตึกตัก
เฟิงหรูชิงรู้ความสัมพันธ์ของนางกับหนานเสียนหรือ ตั้งแต่เมื่อไรกันนางเปิดเผยไปทั้งแต่ตอนไหนกัน
“อ้อ ข้าหมายความว่า หนานเสียนเป็นกั๋วซือของแคว้นหลิวอวิ๋นเราใครๆ ต่างก็รู้ว่าเขาพำนักในป่าไผ่” เฟิงหรูชิงมองซู่อีด้วยแววตายิ้มแต่ไม่เหมือนยิ้ม
สีหน้าซู่อีสงบลง คลายใจได้บ้าง
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…นางหลงคิดว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้วเสียอีก
“เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะไปหาเขา ตกดึกเจ้ารอเขาในห้องก็พอแล้ว”
“ได้”
เฟิงหรูชิงบิดเอวอย่างเกียจคร้าน ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ยิ้มร่า
“เช่นนั้นข้าจะรอพวกท่านอยู่ที่จวนองค์หญิง”
…
ยามดึก
เงียบสงบดุจสาย
