้างเฟิงหรูชิง ตอบจริงจังว่า “คุณหนูบอกว่าอัปลักษณ์ ท่านย่อมอัปลักษณ์ คุณหนูพูดอะไรไม่มีทางผิด ท่านยอมรับชะตากรรมเถอะ”
ผู้อาวุโสห้ามุมปากกระตุก พลันเกิดความรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเขาปาดน้ำตา ลุกขึ้นจากพื้นอย่างขมขื่น
“คุณหนูพูดถูก ไม่รู้ว่าคุณหนูจะเห็นแก่ที่ข้าอัปลักษณ์เช่นนี้ อภัยให้ข้าได้หรือไม่”
“อภัยให้เจ้าหรือ” เฟิงหรูชิงประหลาดใจ นางลุกขึ้น “ท่านวางเพลิงจวนเฟิงอวิ๋นแล้ว”
“เปล่า”
“เช่นนั้นท่านขโมยยาวิเศษของเสด็จแม่หรือ”
“ก็เปล่า…”
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วอย่างไม่ข้าใจ “งั้นท่านมาขอให้ข้าให้อภัยเรื่องอะไรกัน”
