าหลายปีนี้จะก้าวหน้าไม่น้อย ให้นางมาตรวจอาการท่านผู้เฒ่า”
เรื่องนี้ไม่อาจตามหมอใดรักษาได้ คนเดียวที่ช่วยเหลือนายผู้เฒ่าได้มีแต่ชิงเยียน
เฉินชิงเยียนเก็บงำสายตา ปิดบังประกายวาววาบในดวงตาไว้
มุมปากหยักยิ้มของนางคลายลง “เจ้าค่ะ พี่หลิง ข้าจะไปเขียนจดหมายหาฮวนเอ๋อร์ ให้นางกลับมา”
“อือ”
สีหน้ามู่หลิงเต็มไปด้วยความกังวล ฝีเท้าว่องไวขึ้นโดยมิรู้ตัว ไม่ช้าก็ออกจากเรือนหลัง
…
เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตระกูลมู่ ซู่อีที่อยู่แคว้นหลิวอวิ๋นที่ห่างออกไปย่อมไม่รู้เรื่อง
บนถนนที่วุ่นวาย ฝีเท้านางหยุดลง สายตามองผ่านฝูงชนหยุดลงที่บุรุษสวมชุดยาวสีขาว เย็นชาสูงส่งประดุจเทพ ชายหนุ่มสวมอารมณ์ขาวปลอดราวหิมะ สง่างามเหนือใคร สีหน้าเขาปกคลุมด้วยความเย็นชาเป็นชั้นๆ โดยเฉพาะยามที่ได้เห็นหญิงงามท่ามกลางฝูงชน หัวคิ้วมุ่นลง น้ำเสียงนิ่งสงบราวสายลม
“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
สีหน้าซู่อีเปลี่ยนไปในบัลดล ไร้ความสงบราวลมพัดเอื่อยเหมือนกาลก่อนอีก นางมองหนานเสียนด้วยความสงสัย พ่นคำพูดเสียงเย็นชา “สารเลว เดรัจฉาน!”
หนานเสียน “…”
ไม่รอให้เขาเดินเข้าไป ซู่อีก็หมุนตัวเตรียมจากไป น
