างสีหน้าเย็นชา คร้านจะมองเขาสักวูบ
แต่นางเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว อาภรณ์ยาวสีขาวนั้นก็มาหยุดตรงหน้านางอีกครั้ง เดินช้าๆ เข้ามาหานาง
“คำพูดท่านเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไร”
ซู่อีหัวเราะอย่างเย็นชา “เจ้าทำอะไรไว้สมควรรู้อยู่แก่ใจ ข้าไม่เคยพบสารเลวเช่นเจ้ามาก่อน ไม่กี่ปีก่อนชิงเอ๋อร์เพิ่งอายุเท่าไรเชียว เจ้าถึงกับลงมือได้ลงคอ”
“…” ไม่กี่ปีก่อนหรือ
หรือว่าท่านแม่รู้แล้ว ไม่กี่ปีที่เขามายังแคว้นหลิวอวิ๋นก็เพราะชิงเอ๋อร์
“สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องของข้ากับชิงเอ๋อร์”
ไม่กี่ปีก่อนข้ามาเพื่อนางจริงๆ เพียงเพราะว่า…ไม่ใช่เพราะนางคนก่อน แต่เป็นเพราะเฟิงหรูชิงในปัจจุบัน
“เจ้ายอมรับแล้วหรือ” ซู่อีหน้าเย็นชาขึ้นอีก
หนานเสียนหัวเราะเบาๆ “ไม่มีอะไรให้ปฏิเสธ”
ซู่อีมองหนานเสียนที่เดินบีบเข้ามา “แล้วทำไมเจ้าถึงทนมองชิงเอ๋อร์แต่งงานกับคนอื่นได้”
“อืม ตอนนั้นข้าไม่ชอบนาง”
ชิงเอ๋อร์ในเวลานั้นหาใช่คนที่เขาเฝ้ารอ หลายต่อหลายครั้งที่เขาคิดว่าตัวเองมาผิดที่ในเมื่อไม่ใช่คนที่เขารอคอย งั้นนางแต่งกับใครก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา จนกระทั่งถึงวันนั้นที่ได้พบกับหนานจู่หลิน เขา
