างอดสู “พี่ซู่อีพูดเช่นนี้จริงหรือ ข้ารู้ว่านางรับข้าไม่ได้ไม่เป็นไร พี่หลิง รอวันที่นางกลับมา ข้าจะย้ายออกไป ของเพียงพี่หลิงมาหาข้าบ้างก็พอแล้ว…”
นางกุมมือมู่หลิงแน่น หลุบตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวลงไร้ขอบเขตลง
“เพราะท่านคือญาติคนเดียวในโลกนี้ของข้า”
มือของมู่หลิงที่แตะอยู่บนแผ่นหลังเฉินชิงเยียนแข็งค้าง ใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “หาก...ซู่อีเป็นเหมือนเจ้าก็พอแล้ว ความรักที่ข้ามีให้นางก็มากพอแล้ว อีกทั้งยังอดทนนาง แต่นางกลับไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น”
เฉินชิงเยียนกำหมัดแน่น ในขณะที่มู่หลิงไม่ทันสังเกต แววตานางเผยความอำมหิต
ถูกแล้วความอดทนทั้งหลายทั้งปวงมู่หลิงมาต่อซู่อีเท่านั้น
เมื่อซู่อีอยู่ต่อหน้าเขา นางจึงแสดงนิสัยออกมาได้ตามอำเภอใจต่อให้เหิมเกริมอย่างไร มู่หลิงก็ไม่โทษว่านางทำเกินไป
ส่วนนางเล่า…
ทั้งๆ ที่นางปรากฏตัวในชีวิตของมู่หลิงก่อนแท้ๆ หากมิใช่เพราะนายผู้เฒ่าขัดขวาง นางคงเป็นภรรยาของมู่หลิงไปก่อนแล้ว! ภายหลังก็คงไม่มีเรื่องของซู่อีอีก!
แต่นางในฐานะผู้มาก่อน กลับอ่อนโยนรู้ความ ถึงได้ครองใจมู่หลิงไว้อย่างหนาแน่น
นี่มันทิ่มแทงกันไปหรือเปล่า
หัวใจเฉินชิงเยียนเหมือน
