หันเฟิงว่า หากพวกเรายังส่งคนไปหาอีก อาจจะยั่วโทสะนางได้”
ซู่อีเป็นคนเจ้าอารมณ์ เขาไม่ใส่ใจหนานเสียนได้ ทว่าไม่อาจไม่สนใจความรู้สึกของซู่อี
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนซบลงบนอกมู่หลิง ยิ้มบางๆ “ท่านว่าพี่ซู่อีจะทำร้ายหนานเสียนหรือเปล่า”
มู่หลิงมุ่นคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“ข้าเป็นแค่แม่เลี้ยงของเขาเท่านั้น ข้ายังคิดเพื่อเขาเลย พี่ซู่อีเป็นแม่แท้ๆ นางจะทำร้ายเสียนเอ๋อร์ได้หรือ”
เรือนร่างเฉินชิงเยียนคล้ายอ่อนยวบไร้กระดูก ยามพักพิงอยู่บนร่างเขาก็ไม่อาจทรงตัวอยู่ได้
