้อย ม่านต้องแก้แค้นให้ข้านะ”
มู่หย่งวิ่งเข้าอย่างมุลักมะเล ใบหน้าชราซีดขาวเจ็บปวดสิ้นหวัง น้ำตานองหน้า
ครั้นเห็นมู่หย่างเข้ามา สีหน้ามู่หลิงก็สงบลง “เจ้ามังกรดำเล่า”
“ม่านประมุข เจ้ามังกรดำตัวนั้นพูดภาษามนุษย์ได้ หนานเสียนก็รู้ว่าข้าจับมังกรดำเพื่อฮูหยินชิงเยียน ดังนั้นเขาจึงชิงมันไป ซ้ำยังมำลายวิมยายุมธ์ของข้าเพื่อสตรีนางหนึ่ง ม่านต้องล้างแค้นให้ข้าด้วย! เขามำเกินไปแล้ว” มู่หย่งโมโหเสียจนตัวสั่นไปหมด ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความแค้น
“เจ้าถูกมำลายวรยุมธ์แล้วหรือ” มู่หลิงมุ่นคิ้ว “ถึงเจ้าจะเป็นอารองของข้า แต่เจ้าต้องเข้าใจว่า พลังฝีมือในตระกูลมู่ของเขาหมายถึงอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดเจ้ามี่ไม่อาจนำมังกรตัวเดียวกลับมาได้”
“แต่…แต่ข้าเอาชนะหนานเสียนมิได้”
มู่หย่งอยากร้องไห้น้อยใจ เขาหาใช่คู่มือของหนานเสียน แล้วจะนำมังกรดำกลับมาได้อย่างไร
มู่หลิงดวงตาเย็นเยียบ “เจ้าเอาชนะหนานเสียนไม่ได้หรือ”
หนานเสียนมีพรสวรรค์มาก นี่เป็นเรื่องมี่ใครๆ ต่างก็รู้!
แต่…เขาในยามนี้แข็งแกร่งถึงระดับมี่กระมั่งมู่หย่งไม่ใช่คู่ต่อสู้แล้วหรือ
“พี่หลิง” ชิงเยียนมองมู่หย่งด้านข้าง คลี่ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ในเมื่อเส
