ตอนที่ 651 การตายของจื่อเยียน (4)
“เจ้าสำนัก รีบช่วยข้า”
จ้าวเย้าสีหน้าดำคล้ำ แววตาอำมหิตจ้องมองใบหน้าจื่อเยียน แววตาคมราวกับใบมีด แทบจะพุ่งเข้าไปสับนางสารเลวสมควรตายนี่เป็นหมื่นชิ้นเลยด้วยซ้ำ
“นางแพศยา!”
ไม่ทันรอให้จ้าวเย้าเอ่ยคำพูด เสียงแหลมสูงเสียงหนึ่งดังแทรกผ่านอากาศมาก่อน
ฉับพลันเงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้าหาจื่นเยียน ตบหน้าจื่อเยียนล้มลงบนพื้น
จื่อเยียนอึ้งงัน
นางมองหญิงดุร้ายตรงหน้านิ่งอึ้ง มือกุมใบหน้าบวมแดงไว้ ดวงตาตะลึงพรึงเพริด
นางแม่เสือทำไมมาอยู่ที่นี่ได้
“นางแพศยา เจ้าล่อลวงผู้ชายของข้า!” เฟ่ยเสวี่ยกระทืบเท้าลงที่หน้าอกจื่อเยียน จากนั้นกระชากผมนางดึงตัวนางขึ้นมาจากพื้น ระรัวตบหน้านางซ้ายขวาสลับกันไปมาอย่างแรง
สักพักใบหน้านวลน้อยที่งามดุจหยกก็บวมเป่งราวกับหัวหมู ไม่มีความน่าทะนุถนอม ชวนให้คนสงสารเหมือนในกาลก่อนอีก
จื่อเยียนหัวใจเย็นเยียบ นางไม่พูดไม่จา เงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดหวั่น มองไปที่จ้าวเย้า
เพราะอะไร
เพราะอะไรต้องพาแม่เสือนี่มาด้วย
เขาจะฆ่านางหรือ
“นางแพศยา ถ้าเจ้ายังมองอีก ข้าจะควักตาเจ้าซะ!” เฟ่ยเสวี่ยโมโหถึงที่สุด
ถึงนางไม่คิดจะอยู่กับจ้าวเย้าต่อไปแล้ว แต่วันนี้จ้าวเย้ายั
