ี่จื่อเยียนกำลังฝันกลางวันอยู่นั้น นอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา
เมื่อก่อนเพื่อไม่ให้คนอื่นพบเรื่องระหว่างพวกนาง จ้าวเย้าจึงไม่ให้สาวใช้สักคนมาดูแลนาง ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า จื่อเยียนก็รีบร้อนลุกขึ้น เดินไปทางประตู
ยามที่นางเปิดประตูออก ภาพที่ปรากฎอยู่ในคลองจักษุก็คือใบหน้าที่แสนคุ้นเคย
ชิงหย่วนยังคงสวมชุดยาวสีครามเหมือนเดิม บริเวณอกเปื้อนเลือดสด ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของเขาหรือ
ของอวิ๋นเอ๋อร์
“ชิงหย่วนหรือ” จื่อเยียนอึ้งงัน นางพ่นหัวเราะออกมาในฉับพลัน “ดูท่าสุดท้ายเจ้าก็ยังไม่ปล่อยข้าไป ทำไมกัน ยังคิดให้ข้าเป็นผู้หญิงของเจ้าอีกหรือ แต่เจ้าไม่ดูสารรูปตัวเองเสียบ้าง อยากได้อะไรก็ไม่มี ทำไมข้าต้องแต่งงานกับเจ้าด้วย”
แววตาชิงหย่วนหม่นลง สีหน้าไร้อารมณ์มองจื่อเยียน “เจ้าเป็นคนทำร้ายอวิ๋นเอ๋อร์ใช่หรือไม่ นางเป็นแค่สาวใช้ของเจ้าจริงหรือ”
จื่อเยียนชะงักเล็กน้อย ตอนนี้แคว้นหลงอ้าวล่มสายไปแล้ว นางก็ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้อีก
“นางชื่อจื่ออวิ๋น เป็นน้องสาวต่างแม่ของข้า ไม่สิ นางคือจื่อเยียนตัวจริง…” จื่อเยียนยกยิ้มมุมปาก ค่อยสาวเท้าเข้าหาชิงหย่วน “ก่อนข้าเกิดในปีนั้น แม่ของจื่อเยียนเป็นพร
