ลงด้วย”
จ้าวเย้ามุมปากกระตุก ไม่พูดจา แต่ใจเขาเริ่มมีความคิดฆ่าจื่อเยียนแล้ว
“จากนั้น…นางก็เริ่มรังเกียจที่ชิงหย่วนไม่อาจนำความสูงศักดิ์มั่งมีให้นางได้ จึงทอดทิ้งเข้า มาพึ่งพาเจ้าแทน”
จ้าวเย้ากำหมัดแน่น เขารู้ดีเรื่องที่ขืนใจศิษย์หญิงก็ทำให้เฟ่ยเสวี่ยเดือดดาลแล้ว หากนางรู้ว่าเขาเลี้ยงหญิงอื่นอยู่นอกบ้าน เช่นนั้นนางต้องคลุ้งคลั่งแน่…
แต่จ้าวเย้ายเข้าใจยิ่งว่า วันนี้หากไม่ส่งตัวจื่อเยียนออกไป จวนเฟิงอวิ๋นไม่มีทางรามือแน่!
“จ้าวเย้า!” เฟ่ยเสวี่ยกระชากคอเสื้อจ้าวเย้าตวาดว่า “นางแพศยาไร้ยางอายนั่นอยู่ที่ไหน มาถึงตอนนี้ท่านยังคิดปกป้องนางอีกหรือ นางมีอะไรคู่ควรให้ท่านปกป้องนางถึงเพียงนี้”
นางไม่มีทางปล่อยจ้าวเย้า ยิ่งไม่มีทางปล่อยนางแพศยาจื่อเยียนไปแน่!
ยั่วยวนบุรุษของนาง นางจะทำให้มันต้องตายทั้งเป็น!
ใบหน้าจ้าวเย้าซีดเผือดลงทุกขณะ เขามองเฟ่ยเสวี่ยจากนั้นก็มองหงอวี้นัยน์ตาสิ้นหวัง
“ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบนาง”
หงอวี้ยิ้มประชดประชัน “เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ ก่อนหน้าข้าไม่รู้ว่านางร่วมมือกับถังอวี้ด้วย มิฉะนั้นวันที่พวกเจ้าอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษ ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าหนีได้แน่!”
ตอนแรกนางไม่รู้จริงๆ ตอนท
