ึ้นอยู่บ้าง อย่างไรเสียเขาก็ทำเพื่อนางถึงได้อยู่ในสภาพนี้
สีหน้าจ้าวเย้าแฝงไปด้วยความเดือดดาล “เดิมทีข้าคิดจับสัตว์วิเศษขั้นห้าให้กับเจ้า แต่ใครจะคิดว่าระหว่างจู่ๆ ก็มีสตรีนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้น”
เฟ่ยเสวี่ยไม่เอ่ยวาจา รอฟังจ้าวเย้าอธิบายเงียบๆ
“สตรีนางนั้นคือ องค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น นามว่าเฟิงหรูชิง”
ฐานะของเฟิงหรูชิง ย่อมเป็นจื่อเยียนบอกกับเขา
เมื่อคิดว่าผู้หญิงนั้นเกือบฆ่าเขาแล้ว ในใจจ้าวเย้าเต็มไปความโกรธเคือง
“เฟิงหรูชิงรู้ว่าข้าเป็นเจ้าสำนักกรงเล็บอินทรีจึงคิดจับข้า ทั้งยังคิดแนบสนิทชิดเชื้อกับข้า แต่หัวใจข้าอยู่ที่เจ้าเท่านั้น หญิงอื่นข้าไม่เคยเหลือบแลสักนิด ต่อให้นางงดงามอีกแค่ไหน ข้าก็ไม่ทรยศต่อเจ้า แต่คิดไม่ถึงว่า…”
แววตาจ้าวเย้าอัดแน่นด้วยความขยักแขยงและรังเกียจ “หญิงนางนั้นเกิดความขุ่นเคืองเพราะเรื่องนี้ จึงทอดกายให้เจ้าสำนักอื่น สั่งให้พวกเขากลุ้มรุมข้า แย่งชิงสัตว์วิเศษระดับห้าไป!”
ตอนที่อยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษ หงอวี้จำจ้าวเย้าได้ แต่เพราะหงอวี้มีกระบนหน้าจำนวนมาก ทำให้จ้าวเย้าดูไม่ออกว่านางคิดผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น
ยิ่งไม่รู้ไปใหญ่กว่าเฟิงหรูชิงคือคุณหนูใหญ่จวนเฟิงอวิ๋น
“ท่านว่ากระไรนะ” เฟ่ยเสวี่ยโทสะสุมอยู่ในใจ กำหมัดแน่น “ไฉนโลกนี้ถึงได้มีคนไร้ยางอายเยี่ยงนี้ เพราะไม่ได้ครอบครองจึงทำเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้”
ความจริงนางไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่อีกฝ่ายทอดกายให้เจ้า
