จของจิ๋วจิ่ว เขาต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง!
“มี” ฝูเฉินตอบไม่ลังเล
มังกรดำโมโหโทโส “สัตว์ตัวไหนกัน ข้าจะฆ่ามัน!”
“เป็นสุนัขตัวหนึ่ง”
หมาป่าสีขาว…ก็นับเป็นสุนัขเหมือนกันกระมัง อย่างไรก็นับเป็นบรรพบุรุษสุนัขได้อยู่
“อะไรนะ” มังกรดำกระเด้งตัวขึ้นมา โทสะสูงเสียดฟ้า “เสี่ยวจิ๋วจิ่วมีสุนัขตัวอื่นอยู่นอกบ้านแล้วหรือ นางไม่รักข้าแล้วใช่หรือไม่ ไม่ได้ข้าจะต้องรีบฟื้นตัวโดยไว รอข้ากลับไปต้องอัดเจ้าสุนัขนั่นให้ตาย สัตว์วิเศษที่ดีที่สุดของเสี่ยวจิ๋วจิ่วมีแต่ข้าเท่านั้น!”
“นางยังมีหมี จิ้งจอก หมาไม้ กระต่าย ลิง แล้วก็อินทรีย์อีกด้วย…”
สีหน้าของมังกรดำแข็งขืนไปชั่วขณะในทุกๆ คำพูดของฝูเฉิน มันก็แค่คืนชีพช้าไปหน่อยเท่านั้น ทำถึงได้มีสัตว์วิเศษมาแย่งจิ๋วจิ่วจากมันมากมายขนาดนี้ด้วย
“ฝูเฉินน้อย ไปช่วยข้าฟื้นฟูร่างกาย!”
มังกรดำดึงคอเสื้อฝูเฉินในคราเดียว ขณะที่มันกำลังจะจากไปพลันคิดถึงบรรดาคนในกรงขังขึ้นมาได้ มันเผยเขี้ยวคมออกมา
“คนพวกนี้ พวกเจ้าจัดการได้ตามสบาย อยากระบายโทสะอย่างไรก็ได้ พวกเขาไม่สมควรทำลายความสงบสุขของป่าแห่งสัตว์วิเศษ”
ครั้นได้ฟังคำพูดของมังกรดำ เหล่าสัตว์วิเศษในป่าต่างก็เคลื่อนไหวกันหมด
คนพวกนี้ถูกขังในกรงแล้ว ร้องขอชีวิตไม่ร้อง ร้องที่จะตายก็ไม่ได้ ได้แต่มองบรรดาสัตว์วิเศษเดินเข้ามาหาพวกเขาต่อหน้าต่อตา…
เฟิงหรูชิงผ่านป่าไม้พุ่ม ก็เห็นว่าหงอวี้รอนางอยู่ภายนอก
ครั้นเห็นเฟิงหรูชิงเดินออกมา
