หงอวี้ค่อยๆ เดินเข้ามาหา
“คุณหนู คนอื่นๆ จากไปหมดแล้ว เพียงแต่…” หงอวี้เม้มปาก เอ่ยด้วยความสำนึกผิด “จ้าวเย้ามียันต์หลบหนี เขาหนีไปกับจื่อเยียนแล้ว”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง นัยน์ตาทอประกายวาบ
“ไม่เป็นไร พวกเราไม่จำเป็นต้องกำจัดจื่อเยียน วันหน้าย่อมมีคนจัดการนางอย่างแน่นอน”
หงอวี้ไม่พูดอะไร ดวงตาหม่นลง
นางรู้จักจ้าวเย้าแห่งสำนักกรงเล็บอินทรี เพียงคิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าแอบเลี้ยงสตรีอยู่ภายนอก
ส่วนบ้านเล็กนั้นยังเป็นจื่อเยียนอีกด้วย!
หงอวี้สูดลมหายใจลึกๆ “คุณหนูเจ้าคะ เรื่องของจ้าวเย้ากับจื่อเยียนเป็นเพราะข้าสะเพร่าถึงปล่อยพวกเขาหนีไปได้ ข้าต้องคลี่คลายเรื่องนี้ กันไม่ให้สำนักกรงเล็บอินทรีย์ไม่แบ่งแยกชั่วดีมาหาเรื่องเอาได้”
พูดจบหงอวี้ก็ค้อมกายเคารพเฟิงหรูชิง หมุนกายเดินไปทางป่าแห่งสัตว์วิเศษ เรื่องนี้นางต้องรายงานท่านผู้อาวุโสใหญ่สักคำ ในสำนักกรงเล็บอินทรีมิได้มีเพียงจ้าวเย้าเท่านั้น ยังมีอดีตเจ้าสำนักอีกด้วย…ถ้าไม่กำจัดจ้าวเย้า สุดท้ายอาจนำพาเภทภัย
นางไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณหนูเด็ดขาด!
“งั้นพวกเรากลับกันก่อนเถอะ”
เฟิงหรูชิงยักไหล่ เอ่ยกับแม่นางคนอื่นๆ ของจวนเฟิงอวิ๋น
นางวางใจเรื่องความสามารถของหงอวี้ ยิ่งไปกว่านั้นเบื้องหลังของหงอวี้ยังมีจวนเฟิงอวิ๋นอยู่ นางย่อมจัดการเรื่องเล็กๆ นี้ได้…
